Conclusie

Zoals we hebben gezien, wordt de herinnering aan Mozart op diverse manieren levend gehouden. Het ene medium is daarbij beter geschikt om een grotere groep te bereiken dan het andere. Hoe uiteenlopend de diverse media ook zijn, toch hebben ze deels hetzelfde effect. Zo vindt er een zekere mate van popularisering plaats waarbij de figuur Mozart van de zogenaamde ‘hoge’ cultuur wordt gemaakt tot iemand behorend bij de ‘lage’ cultuur. Dit gebeurt bijvoorbeeld door het maken van een zeer populaire film, door de commercialisering middels het Mozartjaar maar ook door de moderne versies van Mozarts muziek. Daarbij kan soms de grens tussen kunst en kitsch worden overschreden. Zo is het maar de vraag welke kunstzinnige waarde iets als een mok met een afbeelding van Amadeus erop nog heeft en hetzelfde geldt voor de zogenaamde muzakversies van zijn originele composities. Toch wordt zijn personage hiermee toegankelijk gemaakt voor een uitgebreider publiek. Opvallend is dat ondanks alle moderne varianten, de ‘klassieke’ Mozart ook nog steeds blijft bestaan. Hij is deel geworden van het culturele erfgoed en heeft een canonieke status. Dit geldt met name voor de schilderijen met zijn afbeelding die in een museum hangen en voor het originele werk. Als hij deze canonieke status niet zou hebben, zou er immers ook niet zoveel herschrijving en toe-eigening plaatsvinden. Want wat heeft het voor zin om iets te parodiëren, als niemand het origineel kent? Als er één ding zeker is, dan is het wel dat zo goed als iedereen, op welke manier dan ook, in aanraking kan komen met Wolfgang Amadeus Mozart.